 |
Hier langs de waterkant mijn hengel uitgooiend
wacht ik op de prooi die mij zo lief is.
Mijn dobber danst als een ballerina op de golven
en een rietkraag buigt geamuseerd mee
op het ritme van de wind, die zich nu verplaatst
richting een oude boom die moeizaam stand houdt.
Een laatste groet, een laatste omhelzing
ditmaal zonder geweld.
Zich nu verplaatsend richting een cirkel rotsen
zuigt hij zich vast
en dolgedraaid bevrijdt hij zich met een zucht
Nu zichtbaar aangewakkerd raast hij door een karkas.
De ribben gebruikend als windorgel splitst hij zich op
in twaalf richtingen en vult verder het landschap.
Met mijn ogen op mijn dobber mijmer ik.
dat op de dag dat er onkruid uit mijn ribben zal ontspruiten
Ik zal betreuren wat ik ooit geweest ben.
Wie leent mij een bedelnap met water
Om een vis te redden die ligt op op de kant?
gedicht en schilderij: Albert de Bruin 2005 |
|
